بررسی تفاوت بالانس اکتیو و پسیو در سیستم‌های مدیریت باتری خورشیدی

در سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی خورشیدی مبتنی بر باتری‌های لیتیوم آهن فسفات (LFP)، پایداری ولتاژ سلول‌ها تأثیر مستقیمی بر کارایی و طول عمر سیستم دارد. پشته‌های ۴۸ ولتی معمولاً از ۱۶ سلول سری (پیکربندی 16S) تشکیل می‌شوند که آستانه قطع شارژ هر سلول ۳٫۶۵ ولت و آستانه قطع دشارژ آن ۲٫۵۰ ولت است. بر این اساس، آستانه قطع شارژ کل پشته برابر ۵۸٫۴ ولت (۱۶ ضرب در ۳٫۶۵) و آستانه قطع دشارژ کل پشته برابر ۴۰٫۰ ولت (۱۶ ضرب در ۲٫۵۰) محاسبه می‌شود. تفاوت در مقاومت داخلی سلول‌ها سبب بروز انحراف ولتاژ شده و در صورت رسیدن حتی یک سلول به حد قطع، سیستم مدیریت باتری (BMS) کل جریان را قطع می‌کند.

طبق گزارش سانا انرژی، انحراف ولتاژ سلول‌ها یکی از علل اصلی بروز کدهای خطا در اینورترهای هیبرید است؛ به‌طوری که در اینورترهای برند دیه، این موضوع منجر به نمایش خطای F۵۶ (افت ولتاژ باتری) یا خطای F۵۸ (قطع ارتباط BMS) می‌شود. برای رفع این چالش، دو مکانیزم بالانس پسیو و اکتیو وجود دارد. در بالانس پسیو، جریان بالانس به ۵۰ تا ۲۵۰ میلی‌آمپر محدود بوده و انرژی مازاد به شکل حرارت تلف می‌شود که این روش برای باتری‌های ظرفیت بالا (مانند ۳۱۴ آمپرساعت) پاسخگو نیست. در مقابل، بالانس اکتیو با جریان انتقال ۰٫۵ تا ۶ آمپر، انرژی را از سلول‌های پرتر به سلول‌های کم‌ولتاژ منتقل کرده و با پایش شاخص Delta V در مانیتورینگ BMS، بهره‌برداری کامل از ظرفیت نامی را تضمین می‌کند.